Fri

18

Feb

2011

Συλλογική κίνηση ή απομονωμένη συντεχνιακή ενέργεια?

Σχόλιο απο τον Dimitris 

 

Αγαπητοί συνάδελφοι,

 

διάβασα το κείμενό σας και αποφάσισα να μην το υπογράψω αν και υποστηρίζω πλήρως τη διεκδίκηση του αυτονόητου: να ξεκινήσετε να εργάζεστε στις θέσεις στις οποίες έχετε εκλεγεί....

 

Ο λόγος που δεν υπέγραψα το κείμενό σας έχει να κάνει με τα επιχειρήματά σας. Τη συγκεκριμένη στιγμή, οι πολίτες που ζουν στην Ελλάδα (Έλληνες και μετανάστες) αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή επίθεση στα

δικαιώματά τους. Με όχημα τα μνημόνια και με δράστες την κυβέρνηση Παπανδρέου και την Τρόικα ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ επιχειρείται η απεμπόληση όλων των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού και ιδιαίτερα των πιο

ασθενών στρωμάτων. Όλα τα λαϊκά δικαιώματα θυσιάζονται στο βωμό της εξασφάλισης των κερδών των ντόπιων και ξένων δανειστών της χώρας αλλά και της μετατροπής της Ελλάδας στο πιο σκληρό νεοφιλελεύθερο

εργαστήρι της Ευρώπης.

 

Η δική σας ομηρία δεν είναι παρά ένα κομμάτι αυτού του σκηνικού. Μαζί με σας, χιλιάδες εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους και εκαντοντάδες χιλιάδες άλλοι βλέπουν τις αποδοχές τους να μειώνονται ενώ

το κόστος ζωής και τα κέρδη τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων αυξάνονται συνέχεια.

 

Ο Καλλικράτης των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ έρχεται για να φέρει τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα στην ανώτατη εκπαίδευση. Τμήματα θα κλείσουν, οι συμβασιούχοι 407 θα απολυθούν (μάλλον έχουν αρχίσει ήδη οι

απολύσεις), η υποχρηματοδότηση θα στραγγαλίσει τα πανεπιστήμια, δίδακτρα θα επιβληθούν. Η κατευθύνσεις της κυβέρνησης με την κατάργηση των υποτροφιών του ΙΚΥ και την ανακοίνωση των ερευνητικών τομεών

που θα χρηματοδοτούνται είναι χαρακτηριστικές: ότι έχει σχέση με την παραγωγή θα χρηματοδοτείται (πλημμελώς ώστε να αναζητά πόρους από τον ιδιωτικό τομέα) και ότι δεν έχει σχέση θα μαραζώσει ή θα

κλείσει οριστικά.

 

Για όλους αυτούς του λόγους πιστεύω πως αν θέλετε τη συμπαράσταση του κόσμου πρέπει να σταθείτε στη ίδια γραμμή με τους συμβασιούχους συναδέλφους σας που απολύονται, με τους υποψήφιους διδάκτορες που

ΔΕΝ θα πάρουν υποτροφία, με τους φοιτητές που κάνουν ή θα κάνουν σύντομα καταλήψεις γιατί το μέλλον τους είναι μαύρο και με τους εργαζόμενους και ανέργους που θα απεργήσουν και θα διαδηλώσουν στις

23/2 ενάντια στο μνημόνιο και στην κατοχή της χώρας από τις τράπεζες, το ΔΝΤ και την ΕΕ.

 

Από όλα τα παραπάνω (που θεωρώ ότι στη σημερινή συγκυρία είναι αυτονόητα) δεν διάβασα τίποτα στο κείμενό σας και για αυτό δεν το υπογράφω. Πιστεύω πως αν δεν θέλετε η συλλογική σας κίνηση να αποτελεί

μια απομονωμένη συντεχνιακή ενέργεια, κάτι πρέπει να κάνετε για αυτό.

 

Write a comment

Comments: 13
  • #1

    ιάκωβος (Friday, 18 February 2011 18:01)

    Νομίζω είναι άλλο πράγμα ένα κείμενο συλλογής υπογραφών για ένα συγκεκριμένο ζήτημα, και άλλο η γενικότερη δράση της πρωτοβουλίας.

    Είναι σαφές ότι η πρωτοβουλία ενδιαφέρεται για το ζήτημα των 407, των υποτροφιών του ΙΚΥ, καθώς και για το νέο τοπίο που διαγράφεται στα πανεπιστήμια της χώρας εν όψει του νέου νόμου. Αυτά όχι μόνο έχουν συζητηθεί επανειλημμένα και εκτενώς στο forum, αλλά έχει αναληφθεί και δράση. Νομίζω μια γρήγορη περιήγηση στη σελίδα της πρωτοβουλίας δείχνει τη συνεργασία της πρωτοβουλίας με τους 407, καθώς και αρκετές αναφορές σχετικά με τις υποτροφίες του ΙΚΥ. Επιπλέον, η πρωτοβουλία συμμετείχε στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ.

    Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι η πρωτοβουλία μετράει μόνο λίγους μήνες ζωής.

    Από την άλλη πλευρά, ένα σημείο που κατά τη γνώμη μου δίνει κάποια υπόσταση στον χαρακτηρισμό "συντεχνιακή" για την ενέργεια της πρωτοβουλίας (αλλά δεν αναφέρθηκε από τον Δημήτρη) είναι το αίτημα για υπολογισμό του χρόνου αναμονής στην εξέλιξη.

  • #2

    XX (Friday, 18 February 2011 18:04)

    Όχι αγαπητέ Dimitri…
    Ο αγώνας κατά του μνημονίου δεν είναι αναγκαία ταυτόσημος με τον αγώνα το δικό μας. Ή αν το θέλεις αλλιώς, δεν αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για να διεκδικεί κάποιος το αυτονόητο!
    Μου θυμίζει πολιτικούς αφορισμούς του τύπου όποιος υποστηρίζει τα δικαιώματα των εργατών ή όποιος εναντιώνεται στον πόλεμο είναι κουμουνιστής.
    Είναι αυταπόδειχτο πως κάποιοι μας έφτασαν σε αυτό το σημείο ως χώρα, από το οποίο θα έπρεπε να έχουμε ξεφύγει εδώ και χρόνια. Δεν το κάναμε μόνοι μας, αποδείξαμε πώς χρειαζόμαστε μπαμπούλα… και να σου… ήρθε!! Αλλά απόψεις υπάρχουν πολλές, όπως και οι συζητήσεις θα είναι ατέρμονες για το πού χρειάζεται πολιτική τύπου μνημονίου (πχ σκανδαλώδεις σπατάλες του δημοσίου, φοροδιαφυγή) και πού όχι (πχ βλέπε συντάξεις, μισθοί δημοσίων υπαλλήλων (χωρίς τα «τυχερά») ).
    Ο ρόλος μας ως κίνηση εδώ δεν είναι να πολεμήσουμε το μνημόνιο. Ο σκοπός μας είναι να διεκδικήσουμε αυτό που έχουμε κερδίσει. Γυρίσαμε από το εξωτερικό πολλοί από μας, αφήσαμε ελπιδοφόρες και προσοδοφόρες εργασίες εξαιτίας μια θέσης που προκήρυξε το ελληνικό κράτος στο πανεπιστήμιο. Δεν του το ζητήσαμε εμείς να την προκηρύξει… αυτό μας την προσέφερε… και μας δελέασε… και μας ζήτησε να κάνουμε τα χαρτιά μας και να την διεκδικήσουμε. Και αυτό κάναμε… και ήμασταν οι καλύτεροι από τους υποψηφίους και την κερδίσαμε. Αλλά το κράτος μας κορόιδεψε… την κερδίσαμε τίμια, αλλά ακόμα περιμένουμε να την πάρουμε. Αυτό θέλουμε, αυτό που τίμια κερδίσαμε!
    Είναι σαν να παίζεις στο καζίνο… και κερδίζεις!! Και πηγαίνεις στο ταμείο να εξαργυρώσεις αλλά δεν σου δίνουν τα χρήματά σου!! Αυτό που κάνεις δεν είναι να διαδηλώνεις για να κλείσουν τα καζίνο υποστηρίζοντας ότι διαφθείρουν τους νέους!!!! Πιθανότατα το κάνουν… αλλά δεν είναι αυτό το αίτημά σου. Φωνάζεις να πάρεις αυτά που δικαιούσαι, αυτά που δίκαια κέρδισες, να διορθώσεις την αδικία σε βάρος σου.
    Έτσι κι εμείς. Δεν διαμαρτυρόμαστε να φύγει το μνημόνιο, να φύγουν οι αμερικανικες βάσεις, να βγούμε από την ΕΕ κλπ κλπ. Ο καθένας μας έχει τις απόψεις του για κάθε ένα από αυτά τα θέματα. Διαμαρτυρόμαστε για μια αδικία που γίνεται σε βάρος μας. Γιατί το κράτος εκμεταλλευόμενο την απόλυτη εξουσία του μας κορόιδεψε, μας ξεγέλασε, αθέτησε την υποχρέωσή του.
    Δεν φωνάζουμε να προκυρήψουν νέες θέσεις, Δε φωνάζουμε να μας κάνουν μέλη ΔΕΠ. Αυτό το έκαναν ήδη... και την θέση την κερδίσαμε ήδη!!! Φωνάζουμε απλά να μας δώσουν αυτό που κερδίσαμε.

  • #3

    ΧΧ (Friday, 18 February 2011 18:05)

    Ο αγώνας κατά ή υπέρ του μνημονίου είναι ξεκομμένος από το δικό μας αγώνα. Ο αγώνας για το μισθό που θα παίρνουμε είναι επίσης άλλος αγώνας… Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτόν δεν μας τον υποσχέθηκε κανένας, άρα δεν θα μας έχει κοροϊδέψει όταν μας τον μειώσουν. Θα πολεμήσουμε για να τον κρατήσουμε, αλλά … τότε θα διεκδικήσουμε.
    Τώρα απαιτούμε αυτό που ήδη κερδίσαμε!!

  • #4

    ΧΧ (Friday, 18 February 2011 18:07)

    Για να σου δώσω ένα παράδειγμα για το πώς το βλέπω. Όλοι μας (ή έστω πολλοί από μας) ήμασταν υπέρ των πρώτων εξαγγελιών για παύση του «εργασιακού μεσαίωνα»!!
    Με βάση αυτό μου έκοψαν την θέση 407 που κατείχα (εγκρίθηκε από τη γενική συνέλευση και απορρίφθηκε από το υπουργείο με το σκεπτικό ότι μια θέση 407 δεν μπορεί να κόβεται σε πολλά μικρότερα μέρη). Το θεώρησα σωστό, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί σκέφτηκα πως επιτέλους θα παύσει η εκμετάλλευση των 407, ακόμα κι αν εγώ έμενα απέξω!
    Αυτό όμως που με εξόργισε είναι ότι αυτό επανήλθε αργότερα, στη χειρότερή του μορφή… πριν 1 μήνα περίπου δόθηκαν και επίσημα θέσεις 407… με την σαφή οδηγία πλέον να κόβονται κατά βούληση σε μικρότερα κομμάτια… και στη συνέχεια ήρθαν και οι περικοπές!!!
    Αυτό είναι που με εξόργισε, η κοροϊδία, ότι τα πράγματα είναι χειρότερα από αυτά που δεσμεύτηκαν με φανατισμό να παύσουν.

  • #5

    v.i. (Friday, 18 February 2011 18:16)

    Συμφωνώ ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε ως αδιόριστοι είναι μία μόνο πλευρά της γενικότερης επίθεσης τόσο στο δημόσιο πανεπιστήμιο και τη δημόσια παιδεία γενικότερα όσο και στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Δεν θέλω θα μπω στη λογική να σε πείσω να υπογράψεις. Σέβομαι το σκεπτικό σου και εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι μπήκες στον κόπο να το εκθέσεις, και να ασκήσεις κριτική με την ουσιαστική σημασία της λέξης ("αν θέλετε τη συμπαράσταση του κόσμου"). Θέλω απλώς να επισημάνω, μαζί με τον Ιάκωβο, πως υπάρχουν πολλά πράγματα στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας που δείχνουν ότι δεν κινείται με μια συντεχνιακή λογική: εδώ (στο μπλογκ) έχουν αναρτηθεί κείμενα για τους 407, για την κατάργηση των υποτροφιών του ΙΚΥ, αποφάσεις συλλόγων και αναλύσεις για το κείμενο διαβούλευσης. Στην αρχική σελίδα αμέσως αναρτήθηκαν τα κείμενα συλλογής υπογραφών για το ΙΚΥ και για τους συμβασιούχους συναδέλφους, τα οποία πολλοί από εμάς έχουν υπογράψει και προωθήσει. Συμμετείχαμε μαζί με τις υπόλοιπες πρωτοβουλίες στην παράσταση διαμαρτυρίας την Παρασκευή 11.2.

  • #6

    Σαββας (Friday, 18 February 2011 19:57)

    Ενδιαφέρον η άποψη και η στάση σου

    Δυστυχώς προβλήματα έχει όλη η κοινωνία (με μικρές εξαιρέσεις) και για τον λόγο αυτό και εμείς δεν εξαιρούμαστε. Είναι όμως αδύνατον να μπούμε στην λογική του γιατί συμμετέχουμε σε μια πρωτοβουλία ενώ υπάρχουν τόσα αλλά ανοιχτα μέτωπα στα οποία θα μπορούσαμε επίσης να παίρναμε μέρος

    Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε εύκολα να υιοθετούσαμε την προσπάθεια όχι μόνο των συναδέλφων 407/80 και τον προ-μεταπτυχιακών υποτρόφων φοιτητών/τριων (ΙΚΥ) αλλά και όλων των άλλων κλάδων οι όποιοι άπτονται άμεσα η έμμεσα με το πανεπιστήμιο

    Γιατί όχι μαζί με το ΕΕΔΙΠ?
    Γιατί όχι μαζί με το τεχνικό προσωπικό?
    Γιατί όχι μαζί με το διοικητικό προσωπικό?
    Γιατί όχι μαζί με τους υπαλλήλους φύλαξης?
    Γιατί όχι μαζί με τους υπαλλήλους καθαριότητας?
    Γιατί όχι μαζί με τους υπαλλήλους στα ΜΜΜ? (μεταφέρουν φοιτητές/καθηγητές)
    Γιατί όχι μαζί με…..

    Όπως βλέπεις η λίστα είναι ατελείωτη….. μπορεί να φτάσουμε και σε συμπαράσταση των λαών της Μέσης Ανατολής……με απώτερο σκοπό την ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή…………μπορεί έτσι να πέσει και η τιμή του πετρελαίου και να μπορούν τα πανεπιστήμια να την προμηθευτούν!!!! Πιθανό?

    Εν προκειμένης, έχουμε άμεσο συμφέρον με αυτό το οποίο πρεσβεύει η πρωτοβουλία. Η σαλαμοποίηση των αιτημάτων δεν είναι ενδεδειγμένη μορφή δράσης, στον βαθμό που τα αιτήματα δεν έχουν μικρό βαθμό συγγένειας. Μπορούμε εύκολα να κατηγορηθούμε για αλλοπρόσαλλα αιτήματα.

    Στο δια ταύτα, η Πρωτοβουλία συμπαραστάθηκε τόσο στον αγώνα των συναδέλφων 407/80 (δες στην αρχική σελίδα ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, ερωτήσεις βουλευτών, αλλά και αναφορές στο BLOG) αλλά δεν μπορεί να τους αντικαταστήσει στον αγώνα.

    Οπότε φίλε μου ……….¨όλα με μέτρο¨! Ούτε μαζική «συλλογική κίνηση αλλά ούτε και «απομονωμένη συντεχνιακή ενέργεια»

  • #7

    ΤΤ (Friday, 18 February 2011 21:18)

    Σε πρώτη ανάγνωση θα έλεγα: Τόσο μεγάλο κείμενο για να απολογηθεί κανένας γιατί δεν υπογράφει ένα κείμενο; Δεν χρειαζόταν. Μην το υπογράφεις και τελείωσε. Κυρίως όμως άσκοπη κριτική εξαιτίας μικρής γνώσης του θέματος.
    Νεαρέ μου Δημήτρη (το νεαρός το συνάγω από την βιασύνη σου) όταν κάτι δεν το γνωρίζεις καλά μην βιάζεσαι να κάνεις κριτική. Ωστόσο, επειδή συμφωνώ στην ευρύτερη λογική σου μου είσαι ιδιαίτερα συμπαθής και σε ευχαριστώ που έδωσες τη δυνατότητα να γίνει αυτός ο ζωηρός διάλογος.

  • #8

    Διορισμένος λέκτορας Νομικής (Saturday, 19 February 2011 14:45)

    Κινούμενος αντίθετα τόσο με την αρχική ανάρτηση, όσο μάλλον και με το κλίμα των σχολίων, θα διαφωνήσω με τον Δημήτρη, για δύο κυρίως λόγους. Έναν τεχνικό-ωφελιμιστικό, και έναν γενικότερο.
    Εν πρώτοις, επί του ωφελιμιστικού: Όταν μία ομάδα (φράξια, κίνηση, συντεχνία, όπως αλλιώς θέλει κανείς να την χαρακτηρίσει)έχει κάποιες επιδιώξεις, τις οποίες επιδιώκει να ικανοποιηθούν επειδή τις θεωρεί ορθές (δεν λέω κατ' ανάγκην δίκαιες) επιλέγει τα μέσα, τα οποία πιστεύει ότι είναι περισσότερο πρόσφορα για να επιτύχει το σκοπό της. Καμία τέτοια ομάδα, από όσο γνωρίζω, δεν έχει σκοπό να κατισχύσει η δικαιοσύνη επί της γης! Επομένως, το να προβάλει μία κίνηση αδιόριστων μελών ΔΕΠ, μαζί με τα δικά της αιτήματα, τα αιτήματα όλων των άλλων κοινωνικών ομάδων, μπορεί ηθικά να είναι συζητήσιμο, αλλά πάντως πρακτικά είναι τελείως απρόσφορο. Εάν πάλι θεωρούμε ότι με τον "συντονισμό" όλων των επί μέρους αιτημάτων, θα επιτύχουμε την ικανοποίησή της μέσω της μεταβολής του κοινωνικοοικονομικού προσανατολισμού της χώρας... την πιθανότητα ευδοκίμησης του σχεδίου αυτού δεν τη συζητάω καν.
    Επί του θεωρητικού (απολύτως προσωπική άποψη, και χωρίς απαραίτητη συνάρτηση με τα παραδείγματα που αναφέρει ο Δημήτρης): δεν θεωρώ ότι είναι ορθή η στάση που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, οποιοσδήποτε διεκδικεί κάτι, να πρέπει σώνει και καλά να έχει τη συμπαράσταση όλων των υπολοίπων. Όποιος ζητάει κάτι το ζητάει γιατί νομίζει ότι πρέπει να το πάρει- αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να συνταχθούν μαζί του. Είτε γιατί τα συμφέροντα του ενός συγκρούονται με τα συμφέροντα του άλλου (είναι απλοϊκό το να πιστεύουμε ότι όλοι θα τα πάρουμε από "τους πλούσιους"), είτε γιατί μπορεί απλώς να μη συμφωνούμε με αυτόν που ζητάει. Εν τέλει, καταλήγουμε στην αντίφαση όσων θεωρούν ότι η "Πολιτεία" πρέπει να δώσει ό,τι ζητάει σε όποιον ζητάει και μετά ζητάνε να μειωθούν "οι σπατάλες".
    Και πάλι διευκρινίζω ότι δεν θεωρώ κατ' ανάγκην ότι οι ομάδες που ανέφερε ο Δημήτρης έχουν άδικο, απλώς δε συμφωνώ με τη γενικευτική προσέγγιση: "όποιος φωνάζει πρέπει να μας βρίσκει αλληλέγγυους".

  • #9

    ιάκωβος (Saturday, 19 February 2011 18:41)

    Γράφω και πάλι με έναυσμα το post του ΔλΝ (απλώς μερικές σκέψεις που μου γεννήθηκαν από αυτό, όχι για να διαφωνήσω μαζί του).

    Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει με το μνημόνιο, και στο οποίο αναφέρεται ο Δημήτρης, είναι μια γενικευμένη μείωση των θέσεων εργασίας, κατά κύριο λόγο στο δημόσιο (και στον ιδιωτικό, αλλά η έμφαση είναι σαφώς στη μείωση του δημόσιου τομέα). Μάλιστα η φράση που είναι του συρμού για αυτό είναι "οριζόντια μείωση" -- πρόκειται για έναν νεολογισμό που φαίνεται να εισάγει το "νέο πασοκ".

    Υπάρχουν δύο όψεις αυτού του νομίσματος. Η μία είναι το άγος εκείνων που απολύονται, και η δεύτερη είναι οι επιπτώσεις αυτής της μείωσης στην ελληνική οικονομία γενικότερα. Το δεύτερο σηκώνει πολλή συζήτηση, και οι απαντήσεις πολύ φοβάμαι δεν είναι καθόλου εύκολες, τουλάχιστον όχι τόσο όσο τις κάνουν οι πολιτικοί μας να φαίνονται (από όλα τα κόμματα).

    Το πρώτο όμως είναι αδιαμφισβήτητα ένα γεγονός, οι άνθρωποι που απολύονται υποφέρουν, και μάλιστα πολύ περισσότερο μια και ελλείψει επενδύσεων/ανάπτυξης, δεν υπάρχουν άλλες προοπτικές για αυτούς. Νομίζω λοιπόν ότι αυτό για το οποίο μιλάει ο Δημήτρης αναφέροντας τον αγώνα εναντίον του μνημονίου είναι κάτι πολύ πιο γενικό από διεκδικήσεις μεμονωμένων συντεχνιών.

    Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα με τον αγώνα εναντίον του μνημονίου, απλώς και μόνο γιατί δεν βλέπω τον λόγο ύπαρξής του, δηλαδή δεν βλέπω τι προσφέρει για τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας. Τουναντίον, φαίνεται να κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα απ'ότι είναι, και δεν μιλώ για την ανεργία εδώ (το ξέραμε ότι το μηνμόνιο θα την ανεβάσει), αλλά για την ελληνική οικονομία αυτή καθεαυτή, που το μνημόνιο μας υποσχέθηκε ότι θα την βελτιώσει. Πολλά περισσότερα θα μπορούσε να προσφέρει στην οικονομία π.χ. η συγχώνευση Εθνικής-Alpha που συζητείται αυτή την περίοδο, καθώς και συγχωνεύσεις άλλων τραπεζών.

    (συνεχίζω στο επόμενο post...)

  • #10

    ιάκωβος (Saturday, 19 February 2011 18:52)

    Αυτό που χρειάζεται όμως η χώρα κυρίως είναι πλήρης αλλαγή του οικονομικού της μοντέλου. Κάποτε πρέπει να καταλάβει ο κόσμος μερικά βασικά πράγματα: Πρώτον, ότι μια οικονομία που βασίζεται αποκλειστικά στον τουρισμό δεν είναι βιώσιμη. Δεύτερον, ότι ανάπτυξη βασισμένη στην κατασκευή οδηγεί πάντοτε σε φούσκες που σκάνε και μάλιστα με πολύ κρότο (δύο ηχηρά πρόσφατα παραδείγματα είναι η Ισπανία και οι ΗΠΑ). Τρίτον, ότι οι οικονομίες που βαδίζουν σωστά στον πλανήτη, σε όλες τις περιόδους της ιστορίας, είναι πάντοτε εκείνες που στηρίζονται στην παραγωγή και τη γνώση, και το ένα είναι αλληλένδετο με το άλλο. Και το "βαδίζω σωστά" εδώ σημαίνει εξασφαλίζω το επίπεδο ζωής των πολιτών μου τώρα και στο μέλλον -- όχι εξασφαλίζω κέρδη για την ολιγαρχία.

    Αυτό που πολύ φοβάμαι δεν καταλαβαίνει ο Δημήτρης, είναι ότι όταν αγωνίζεσαι να μην ισχύσουν οι επιταγές του μνημονίου για την παιδεία (γιατί για αυτό ακριβώς αγωνιζόμαστε κι ας μην το λέμε στην πρωτοβουλία), τότε ουσιαστικά αγωνίζεσαι για την προαγωγή της παιδείας σε μοχλό ανάπτυξης αυτής της χώρας. Και αυτό δεν χρειάζεται να το γράψεις σε κείμενα για να γίνει κατανοητό.

    Δυστυχώς όμως η κουβέντα για το οικονομικό μοντέλο της χώρας δεν έγινε, ούτε και γίνεται ποτέ. Κάθε φορά που εγείρεται το ζήτημα, ο κόσμος στην ελλάδα φαίνεται να εναποθέτει τέτοιου είδους αποφάσεις στην κυβέρνηση, στους πολιτικούς, τα κόμματα, κλπ. Κυρίως οι συνδικαλιστές στα 30 χρόνια της μεταπολίτευσης, ποτέ δεν έκαναν μια ουσιαστική κουβέντα πέρα από τα ζητήματα του κλάδου τους, αλλά ζητούσαν πάντοτε την υποστήριξη των υπόλοιπων. Τώρα που το πρόβλημα ξεπερνά τον εκάστοτε κλάδο, και πάλι η συζήτηση αναλώνεται στο τι γίνεται τώρα, σήμερα, για τους εαυτούληδες μας, άντε και για το τι μέλλει γενέσθαι στη διάρκεια της δικής μας ζωής (τις συντάξεις μας) και τελείωσε. Για τη ζωή των παιδιών μας ούτε κουβέντα, αυτοί ας κάνουν το δικό τους αγώνα, ας πολεμήσουν τα όποια θεριά τους αφήσουμε εμείς να τους κατασπαράξουν όπως μπορούν και όπως καταλαβαίνουν. Αυτό γινόταν επί τριάντα χρόνια τώρα, και πολύ φοβάμαι ότι αυτό είναι που πληρώνουμε σήμερα με το μνημόνιο (κι αν δεν ήταν αυτό, θα ήταν κάτι άλλο, απλώς γιατί έτσι λειτουργεί η παγκόσμια οικονομία).

    (συνεχίζω στο επόμενο post...)

  • #11

    ιάκωβος (Saturday, 19 February 2011 19:18)

    Ποιος λοιπόν θα κάνει κάποτε αυτή την κουβέντα, και πότε? Θα πει κανείς: μα ο κόσμος δεν είναι αρκετά μορφωμένος/ενημερωμένος για να σκέφτεται τέτοια θέματα. Πολύ σωστά, και τα πανεπιστήμια έχουν τεράστια ευθύνη για αυτό. Έχουν τεράστια ευθύνη γιατί έχουμε μια κοινωνία που έχει 30 χρόνια να γεννήσει σοβαρούς πνευματικούς ανθρώπους όπως έκανε στο παρελθόν, και με πιο αντίξοες συνθήκες. Έχει τεράστια ευθύνη που το ζήτημα των αδιόριστων μελών ΔΕΠ αντιμετωπίζεται από την κοινωνία απλώς και μόνο σαν πρόβλημα μιας ακόμα συντεχνίας, σαν πρόβλημα της τσεπούλας 650 ψυχών, και όχι σαν το πρόβλημα που στ'αλήθεια είναι -- δηλαδή το πρόβλημα της αποκαθήλωσης της παιδείας και της επιστήμης από τις επάλξεις της κοινωνίας και της οικονομίας. Και φυσικά το πανεπιστήμιο έχει τεράστια ευθύνη που αυτός ο λαός εκλέγει κυβερνήσεις που θεωρούν ότι το ίδιο "έχει πολύ λίπος να κάψει". Πολύ απλά, ναι, οι εκλεγμένες κυβερνήσεις εκφράζουν την άποψη της πλειοψηφίας, δηλαδή αυτά που λέει η κυβέρνηση στην πραγματικότητα εκφράζουν ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου.

    Γνωρίζω ότι ξέφυγα από το θέμα, και μάλιστα πολύ. Αυτό που θέλω να πω με απλά λόγια είναι ότι για όλους αυτούς τους λόγους, κατά κάποιον τρόπο το σωστό θα ήταν ο κόσμος να πιέζει περισσότερο για την ανάπτυξη των πανεπιστημίων (την ουσιαστική τους ανάπτυξη εννοώ, πολύ πέρα από τους αριθμούς των διδασκόντων), και να συντάσσεται σε αγώνες τέτοιου είδους.

  • #12

    free dep-(to-be) (Saturday, 19 February 2011 20:31)

    # ιάκωβος

    Να ξεφεύγεις πιο συχνά!
    Έχεις δίκιο, μία χώρα που στηρίζει το οικονομικό της μοντέλο σε "παροχή υπηρεσιών", χωρίς παραγωγή, χωρίς αξιοποίηση του πλούτου της, χωρίς επένδυση στη γνώση και την έρευνα, είναι καταδικασμένη να υπογράφει μνημόνια.

  • #13

    ιάκωβος (Saturday, 19 February 2011 21:48)

    Έχουμε καταντήσει να διαθέτουμε υπουργείο "πολιτισμού και τουρισμού", δηλαδή να αντιλαμβανόμαστε τα αρχαία μας μνημεία πρωτίστως ως πόλους έλξης τουριστών... τη στιγμή που θα μπορούσε ολόκληρη η ελλάδα να γίνει ένα παγκόσμιο πανεπιστήμιο αφιερωμένο στη μελέτη τους, και να προσελκύει σοβαρούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Και να βγάζει πολύ περισσότερα χρήματα... Την ίδια στιγμή τα αγγλικά πανεπιστήμια προσελκύουν φοιτητές απ'όλο τον κόσμο που θέλουν να σπουδάσουν ελληνική αρχαιολογία (περιλαμβανομένων ελλήνων πτυχιούχων...)

    Πάμπολλες στρεβλώσεις τέτοιου τύπου -- όλα τους συστατικά της κατάντιας που μας πληγώνει...