Στατιστική, με μια 3 ματιά (ΕPu )

Παρακολουθώ το διάλογο Ccchrisss - TT. Θυμίζω ότι παρόμοιος διάλογος είχε γίνει και πριν κάποιους μήνες μεταξύ ΤΤ και κάποιου άλλου. Ο ΤΤ απολύτως τεκμηριωμένα υποστηρίζει τις απόψεις του. Την

προηγούμενη φορά είχα κοιτάξει και εγώ στη eurostat και είδα ότι πράγματι τα στοιχεία που χρησιμοποιεί είναι σωστά. Θυμάμαι ότι είχε δώσει λινκ με μέσους όρους δεκαπενταετίας των δημόσιων οικονομικών

των 27/15 χωρών της ΕΕ. Εκεί αμέσως επιβεβαίωνε κανείς το ορθό των απόψεών του. Ωστόσο, ο Ccchrisss προφανώς αναφέρεται στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων ως καθεαυτό μέγεθος, ανεξάρτητα δηλαδή από

το μέγεθος των δημόσιων οικονομικών...

Η αλήθεια είναι ότι το μέγεθος αυτό από δημοσιονομική άποψη θα μπορούσε να θεωρηθεί μικρής σημασίας. Σημασία στα δημόσια οικονομικά έχει κυρίως η ισορροπία μεταξύ

εσόδων και εξόδων. Μέχρι εκεί ο ΤΤ έχει απόλυτο δίκιο. Αλλά από κοινωνικής και αναπτυξιακής άποψης τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το λινκ που μας δίνει ο Ccchrisss δεν παραπέμπει σε αξιόπιστα

συγκριτικά στοιχεία για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά δεν υπάρχουν. Και δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία που να επιτρέπουν μια διεθνική σύγκριση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων γιατί η κάθε χώρα

έχει διαφορετικό τρόπο να τους μετρά. Ποιο είναι το κριτήριο να ορίσουμε ποιος εργάζεται στο δημόσιο; Έχουμε τόσα διαφορετικά κριτήρια όσα και διαφορετικά συστήματα διοίκησης. Άλλοι μετρούν μόνο την

κεντρική διοίκηση. Άλλοι μόνο τους μόνιμους υπαλλήλους. Άλλοι βάζουν τα πάντα μέσα. Μερικά παραδείγματα για να καλύτερη κατανόηση. Στα ΝΠΙΔ υπάρχει προσωπικό που πληρώνεται από τον κρατικό

προϋπολογισμό και προσωπικό που πληρώνεται από τις δουλειές του ΝΠΙΔ. Ποιοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Όλοι; Όχι βέβαια. Οι μισοί; Αδύνατο να τους μετρήσουμε. Ένα πιο ακραίο παράδειγμα: Υπάρχουν χώρες

που δεν μετράνε τον αριθμό των εργαζόμενων στα ασφαλιστικά ταμεία και τα δημόσια νοσοκομεία γιατί αυτά είναι ανεξάρτητα από το κράτος σε ένα δικό τους ανεξάρτητο χρηματοδοτικό κύκλο στον οποίο το

κράτος συμμετέχει οριακά. Γενικά επικρατεί ένα χάος τρόπων μέτρησης το οποίο διαπιστώνει ο κάθε ερευνητής. Το πρόβλημα της διεθνικής σύγκρισης είναι ουσιαστικά άλυτο.

Πέρα όμως από τις συγκρίσεις που είναι αδύνατες για την Ελλάδα πρέπει σίγουρα να συμφωνήσουμε με την άποψη του ΤΤ ότι το κράτος είναι αναποτελεσματικό. Σίγουρα αυτό είναι μια διαπίστωση με τεράστιες

επιπτώσεις, οι οποίες τώρα στην κρίση είναι πια δραματικές. Προσωπικά όμως θα συμφωνούσα κατά κάποιο τρόπο και με τον Ccchrisss. Για το παραγόμενο έργο ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είναι μεγάλος.

Προσοχή. Όχι από μόνος του μεγάλος, αλλά σε σχέση με το έργο του. Από μια άποψη κοινωνικής πολιτικής θα έλεγα ότι η δημοσιοϋπαλληλία έχει αποτελέσει ένα υποκατάστατο του ουσιαστικά ανύπαρκτου

κοινωνικού κράτους. Υποκατάστατο το οποίο όμως είναι για σχετικά λίγους και βασικά για τους κομματικούς πελάτες. Το πρόβλημα είναι λοιπόν ότι αντί για κοινωνική πολιτική που θα βοηθούσε όλους όσους

έχουν ανάγκη έχουμε στην Ελλάδα μια προνομιακή μεταχείριση των πελατών των κομμάτων. Η αναπτυξιακή όψη του θέματος είναι ότι η χαμηλή παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα επιβαρύνει το γενικό επίπεδο

παραγωγικότητας της χώρας. Και αυτή τη στιγμή έχουμε μεγάλη ανάγκη να βελτιώσουμε την παραγωγικότητά μας.

Αυτά βέβαια δεν πρέπει να μας οδηγούν σε απόψεις του συρμού. Δεν πρέπει να τα βάζουμε γενικώς και αορίστως με τους δημοσίους υπαλλήλους και να κραυγάζουμε λαϊκιστικά "φάτε τους τεμπέληδες του

δημοσίου". Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε τις επιπτώσεις μιας βίαιης αλλαγής του κρατικού τομέα της οικονομίας μέσω απολύσεων που προτείνει η τρόικα. Οι παράμετροι μιας τέτοιας

μελέτης είναι πάρα πολλοί και δεν έχω χώρο εδώ να τους αναφέρω. Όμως σε μια πρώτη ανάγνωση του θέματος θα μπορούσε κανείς με σχετική ασφάλεια να πει ότι οι απολύσεις του δημοσίου όχι μόνο δεν έχουν

να προσφέρουν αλλά θα φέρουν ακόμα περισσότερα προβλήματα. Δημοσιονομικά θα συμβάλλουν ιδιαίτερα. Η ήδη κακή λειτουργία του κράτους θα χειροτερέψει. Η παραγωγικότητα του δημοσίου δεν θα βελτιωθεί.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια προσέγγιση στη λογική που αναφέρει ο ΤΤ. Ένα εύκολο τρικ που θα επιτύχει να λύσει το πρόβλημα του κρατικού τομέα της οικονομίας.

Συμπέρασμα: στα δημόσια οικονομικά έχει δίκιο ο ΤΤ. Πρέπει όμως να βάλουμε και άλλες παραμέτρους στη συζήτηση: το κοινωνικό κράτος και την ανάπτυξη. Συνεπώς και η σκέψη περί μεγάλου αριθμού δημόσιων

υπαλλήλων έχει περιεχόμενο. Μόνο που δεν πρέπει να μας οδηγεί σε κραυγές.

Ελπίζω να συνέβαλα λίγο στο διάλογο, η οξύτητα του οποίου δεν αναιρεί την ουσία των επιχειρημάτων.

 

ΕPu 
Comments: 0 (Discussion closed)
    There are no comments yet.