Το ελληνικό πανεπιστήμιο και η ώρα της ευθύνης για όλους (enet.gr)

Η διαπίστωση είναι δυστυχώς αντικειμενική: το ελληνικό Πανεπιστήμιο βρίσκεται αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη κρίση της πρόσφατης ιστορίας του και έφθασε πια η ώρα όχι τόσο του καταλογισμού όσο της ανάληψης των ευθυνών....

Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την κρίση είναι πολλοί, αιχμή του δόρατος όμως αποτελεί η ανεξήγητη εμμονή του υπουργείου να εφαρμόσει με κάθε τίμημα το νόμο 4009/2011 παρά τις ανυπέρβλητες εγγενείς δυσκολίες και αντιφάσεις του και παρά τη σχεδόν καθολική αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας, η οποία έχει εγκαίρως επισημάνει τον αντισυνταγματικό και ανεφάρμοστο χαρακτήρα πολλών διατάξεών του.

Παρά τα προβλήματα και τις αντιδράσεις, το υπουργείο επιμένει να διορίσει μόνο του τις πενταμελείς επιτροπές που θα αναλάβουν τη διεξαγωγή των εκλογών των πανεπιστημιακών συμβουλίων αδιαφορώντας για τα πολλά ερωτήματα και τις αμφιβολίες που εγείρονται σχετικά με τη διαφάνεια και την ορθότητα της διαδικασίας που ακολουθήθηκε μετά και την τροπολογία-κόλαφο για το ίδιο που παραβιάζει ωμά και απροκάλυπτα το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων.

Σήμερα, περίπου τρεις μήνες μετά την ψήφισή του, ηχούν παράφωνοι οι αυτάρεσκοι πανηγυρισμοί των εμπνευστών του για την επίτευξη της συναίνεσης τεσσάρων κομματικών παρατάξεων της Βουλής και αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό ο βαρύγδουπος όσο και αδόκιμος τίτλος του: Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Αυτό που διαφαινόταν ήδη από την εικόνα των «συναινούντων» βουλευτών, οι οποίοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έδειχναν να γνωρίζουν ούτε τις βασικές πτυχές του νομοσχεδίου που επρόκειτο να ψηφίσουν, και στήριζαν τις αγορεύσεις τους στην κατασυκοφάντηση του πανεπιστημίου και των πανεπιστημιακών (συμπληρώνοντας το έργο των ΜΜΕ που είχαν προηγηθεί) και σε θριαμβολογίες για την κατάργηση του ασύλου, σήμερα γίνεται πλέον βεβαιότητα.

Το άσυλο συγκέντρωσε πάνω του όλα τα φώτα και άφησε σχεδόν στο σκοτάδι την απώλεια του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ενοχλητικού πια για πολλούς, τη διά της πλαγίας οδού κατάργηση του άρθρου 16, την πανηγυρική είσοδο της αγοράς και των εξωπανεπιστημιακών στη διοίκηση των πανεπιστημίων, τη διάλυση των πτυχίων των φοιτητών, την εξαφάνιση της επιστήμης και της πανεπιστημιακής έρευνας με την υποβάθμιση των Τμημάτων και την κατάργηση των Τομέων, τη συρρίκνωση της ανθρωπιστικής παιδείας, την καταρράκωση της εθνικής αξιοπρέπειας με την υποτίμηση των ελλήνων επιστημόνων και την επιβολή των ξένων κριτών, η οποία θα έχει ως αναπόφευκτη συνέπεια την υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας.

Και όλα αυτά με έναν «Καλλικράτη» να καραδοκεί και να κινδυνεύει να γίνει Ιανός προβάλλοντας την όψη του Προκρούστη. Αυτός ο νόμος συνοδεύτηκε από μια σειρά περικοπών για τη χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης που έφθασε στο ναδίρ του μείον 56%, από μισθούς πείνας για ανθρώπους που ανάλωσαν τη ζωή τους σε ένα λειτούργημα ύψιστης ευθύνης, συνοδεύτηκε από έναν εμπαιγμό για τα οκτακόσια εκλεγμένα μέλη ΔΕΠ, που μένουν έως και δυόμισι χρόνια αδιόριστα, με συνέπεια τεράστια κενά στη λειτουργία των ιδρυμάτων, από ένα οξυμμένο κλίμα στο εσωτερικό των πανεπιστημίων, σύγχυση στην άσκηση της διοίκησης λόγω των κραυγαλέων κενών στη νομοθεσία, αβεβαιότητα για το μέλλον των νέων παιδιών.

Αυτή είναι η εικόνα του πανεπιστημίου σήμερα και πραγματικά είναι μια εικόνα που δεν μας τιμά. Στην τραγική δίνη της κρίσης που περνάει η χώρα μας, δεν υπάρχει πιο μοιραία κίνηση από αυτήν που θα μπορούσε να καταστρέψει την παιδεία της.

Η παιδεία θα μας κρατήσει όρθιους, αυτή θα μας δώσει τη δύναμη να αντισταθούμε στη μιζέρια που θα καραδοκεί. Η Πολιτεία δεν έχει περιθώρια για άλλες στείρες αντιπαραθέσεις με τα πανεπιστήμια. Το πρόβλημα της παιδείας είναι υπόθεση όλων μας, αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, το παρόν και -κυρίως- το μέλλον της.

Δεν υπάρχουν περιθώρια επιπόλαιης και ανεύθυνης αντιμετώπισης. Πανεπιστήμια και Πολιτεία σε αυτή την ώρα ευθύνης είμαστε υποχρεωμένοι να συνεργαστούμε ισότιμα για να βρούμε μαζί εκείνες τις βελτιωτικές κινήσεις που έχει ανάγκη το πανεπιστήμιό μας για να γίνει πραγματικά καλύτερο.

 

ΠΗΓΗ

 

 

Write a comment

Comments: 0