Η σφαγή των συμβασιούχων διδασκόντων (ΠΔ 407/80) συνεχίζεται (alfavita.gr)

Παναγιώτης Σωτήρης

Μια από τις ανοιχτές πληγές στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση ήταν η ελαστική και επισφαλής εργασία. Είτε μιλούμε για τους συμβασιούχους διδάσκοντες του ΠΔ 407/80 στα πανεπιστήμια, είτε για τους επιστημονικούς και εργαστηριακούς συνεργάτες των ΤΕΙ, χιλιάδες διδάσκοντες σε όλη την Ελλάδα εργάζονται έχοντας να αντιμετωπίσουν τις συμβάσεις μερικής απασχόλησης και τον επιμερισμό των πιστώσεων, τις συχνές καθυστερήσεις στις πληρωμές, την υποχρέωσή τους να προσφέρουν και απλήρωτη εργασία....

 

 

Τα τελευταία χρόνια, πλάι σε αυτά τα προβλήματα, έχουν να αντιμετωπίσουν και την πραγματικότητα της ανεργίας και της απόλυσης, ως αποτέλεσμα των κυμάτων περικοπών που έχουν φέρει οι πολιτικές των Μνημονίων. Οι πιστώσεις για διδάσκοντες 407/80 στα Πανεπιστήμια από περίπου σχεδόν 1000 ετησίως πριν από μερικά χρόνια για όλα τα πανεπιστήμια (μία πίστωση αναλογεί σε περισσότερες θέσεις απασχόλησης) έπεσαν το 2010-11 στις 665 και στη συνέχεια στο ακαδημαϊκό έτος 2011-2012 στις 300. Επιπλέον, από 12μηνες που ήταν μέχρι τώρα, έγιναν 9μηνες κάτι που σήμαινε επιπλέον μείωση και στον αριθμό των προσλαμβανομένων, εκεί όπου οι πιστώσεις επιμερίζονταν, αλλά και υποχρεωτική ανεργία για τρεις μήνες τουλάχιστον. Αυτό οδήγησε ήδη στην αναγκαστική απόλυση εκατοντάδων διδασκόντων σε όλη την Ελλάδα, την ίδια ώρα που παρατείνεται και το πρόβλημα της αδιοριστίας των μελών ΔΕΠ.

 

Και το μέλλον προμηνύει ακόμη περισσότερες περικοπές. Ενώ ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Παιδείας περιλάμβανε αρχικά 23 εκατομμύρια ευρώ για τη μισθοδοσία του έκτακτου διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημίων, ο εφαρμοστικός νόμος του Μνημονίου 2 για τις περικοπές στις δαπάνες του προϋπολογισμού αναφέρει ρητή μείωση κατά 11 εκατομμύρια, δηλαδή σχεδόν 50%, πράγμα που σημαίνει ότι ο προϋπολογισμός περιλαμβάνει πια μόλις 12 εκατομμύρια. Σαν να μην έφταναν αυτά, έρχεται η κ. Διαμαντοπούλου, σε μια από τις τελευταίες αποφάσεις της πριν από την άτακτη φυγή της από το Υπουργείο Παιδείας, και με Υπουργική απόφαση χορηγεί μόλις 10 εκατομμύρια στα Πανεπιστήμια για να διαχειριστούν. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 2010 το ανάλογο ποσό που χρησιμοποίησαν όντως τα Πανεπιστήμια ήταν πάνω από 26 εκατομμύρια.

 

Όλα αυτά προμηνύουν ακόμη περισσότερες απολύσεις συμβασιούχων διδασκόντων στα Πανεπιστήμια, πιο σωστά την προοπτική της εξαφάνισής τους ως κατηγορίας διδασκόντων. Άλλωστε, ο νόμος 4009/11 καταργεί από την επόμενη χρονιά το ΠΔ 407/80 και εισάγει το θεσμό των εντεταλμένων διδασκαλίας χωρίς να προσδιορίζει ούτε τη διαδικασία επιλογής, ούτε τους όρους χρηματοδότησης. Αυτό σημαίνει ότι όλο το εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο που προσφέρουν οι συμβασιούχοι διδάσκοντες θα διακοπεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη στις συζητήσεις για τη μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης που οδήγησαν στο νόμο 4009/11 αλλά και σε κείμενα «εξωτερικών αξιολογήσεων» τμημάτων, επανέρχεται διαρκώς το αίτημα της συρρίκνωσης των προγραμμάτων σπουδών, της προσφοράς μικρότερου αριθμού μαθημάτων, της επικέντρωσης μόνο στα «βασικά», ιδίως από τη στιγμή που τα πανεπιστήμια αρχίζουν να αντιμετωπίζουν και μαζικά κύματα συνταξιοδοτήσεων. Αυτό συνδυάζεται και με τα σχέδια για συρρίκνωση, συγχώνευση και κατάργηση τμημάτων ή ακόμη και ολόκληρων ιδρυμάτων. Πλάι στο τοπίο της κοινωνικής καταστροφής που ήδη διαμορφώνεται έρχεται να προστεθεί και η εικόνα εκπαιδευτικής και ερευνητικής ερήμωσης.

 

Την ίδια στιγμή οι λύσεις που προτείνονται ή συζητιούνται για την αντιμετώπιση της ανάγκης για συμβασιούχους διδάσκοντες απλώς θα επιτείνουν τη συνθήκη ελαστικής εργασίας αλλά και τη λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτό δείχνουν προτάσεις για πρόσληψη των συμβασιούχων διδασκόντων με συμβάσεις έργου, όπως ήδη έχει προταθεί για το συνεργαζόμενο εκπαιδευτικό προσωπικό του ΕΑΠ, ή για αμοιβή τους μέσα από τα έσοδα προερχόμενα «αξιοποίηση» της πανεπιστημιακής περιουσίας.

 

Δείχνουν όλα αυτά πόσο καταστροφικός και αδιέξοδος είναι ο δρόμος που σήμερα ακολουθείται από τους πολιτικούς εμπόρους του κυνισμού και της υποτέλειας στους πιστωτές. Η αντίσταση στις περικοπές των πιστώσεων για συμβασιούχους διδάσκοντες δεν αφορά μόνο τη δική τους αξιοπρέπεια, αλλά και τη δυνατότητα των πανεπιστημίων να ανταποκρίνονται στην κοινωνική τους ευθύνη.

 

ΠΗΓΗ

Write a comment

Comments: 0