Thu

19

Apr

2012

Νίκος Μαρκάτος: "ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, μια ακόμα νεοελληνική επιπολαιότητα (epikaira.gr)

Ο νόμος για την Τριτοβάθμια...
 

 Εκπαίδευση, τον οποίο ψή- φισε χωρίς προηγούμενο ουσιαστικό διάλογο η κυβέρνηση, μεσούντος του καλοκαιριού, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά στην ουσία καταργεί το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου και καταλύει την αυτοτέλειά του....

α. Το προτεινόμενο μοντέλο διοίκησης ενισχύει την αδιαφάνεια, καθώς αντικαθιστά το συμμετοχικό και δημοκρατικό σύστημα από ένα αυταρχικό σύστημα «φωτισμένης δεσποτείας». Συνολικά, η φιλοσοφία συγκρότησης της διοικητικής πυραμίδας στα ΑΕΙ μετατρέπεται από δημοκρατική εκ των κάτω σε αριστοκρατική εκ των άνω, ενώ διατηρούνται νοοτροπίες φαυλότητας και συναλλαγής.

Τα παρακάτω εδάφια του νόμου αποδεικνύουν του λόγου το αληθές:

1. Οχτώ μέλη που εκλέγονται μόνο από τους καθηγητές επιλέγουν έξι άλλα άτομα εξωτερικά του πανεπιστημίου –τους φίλους τους;– και συγκροτούν το λεγόμενο Συμβούλιο Διοίκησης.

2. Το Συμβούλιο επιλέγει τον πρύτανη, καθώς και το επταμελές διοικητικό συμβούλιο της «Ανώνυμης Εταιρείας» Ιδιαίτερης Περιουσίας του πανεπιστημίου.

3. Ο διορισμένος πρύτανης ορίζει τους αναπληρωτές πρύτανη, οι οποίοι δεν εγκρίνονται από κανένα Σώμα και, επιπρόσθετα, επιλέγει τους κοσμήτορες των σχολών. Οι κοσμήτορες καθορίζουν πλήρως τα εκλεκτορικά σώματα όλων των διδασκόντων.

4. Ακόμα και οι ανώνυμες εταιρείες ενεργοποιούν τακτικά τη γενική συνέλευση των μετόχων, ενώ στην περίπτωσή μας το ρόλο της γενικής συνέλευσης τον αναλαμβάνει και πάλι το ίδιο το συμβούλιο που όρισε το Δ.Σ. – παγκόσμια πρωτοτυπία!

5. Το Συμβούλιο, που αποφασίζει για τα πάντα, δεν λογοδοτεί ούτε ενημερώνει για τις αποφάσεις του τα χιλιάδες μέλη ενός πανεπιστημίου.

6. Ο πρύτανης δεν έχει καν δικαίωμα να ζητήσει στοιχεία από το Συμβούλιο (άρθρο 8, παρ. 19)!

7. Το ίδιο το πανεπιστήμιο, τελικά, δεν λογοδοτεί προς την κοινωνία, παρά μόνον ως προς την ανταποδοτικότητα της χρηματοδότησης.

β. Το νομοσχέδιο υποβαθμίζει τις σπουδές και τα πτυχία, με την εισαγωγή διετών και τριετών προγραμμάτων ταχύρρυθμης κατάρτισης, διαλύοντας την υπόσταση των επιστημονικών πεδίων.

Σταχυολογώ:

1. Η κυβέρνηση μπορεί να καταργεί, να μετονομάζει, να κατανέμει, να συγχωνεύει ΑΕΙ και Σχολές χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συμβουλίων των ΑΕΙ.

2. Οι Σχολές συγκροτούνται με απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Παιδείας. Τα πανεπιστημιακά όργανα απλά εκφράζουν γνώμη (άρθρο. 76, παρ. 7).

3. Ο υπουργός καθορίζει –οι πρυτάνεις απλά εισηγούνται– τις πιστωτικές μονάδες του πρώτου κύκλου σπουδών, «λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις στην Ευρώπη» (άρθρο 30, παρ. 2). Άρα ο υπουργός μπορεί να επιβάλλει τριετείς σπουδές.

Ο κατακερματισμός των πτυχίων και η αποσύνδεσή τους από επαγγελματικά δικαιώματα θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την καταδίκη της νεολαίας σε καθεστώς εργασια- κής ανασφάλειας, παρατεταμένης ανεργίας και μετανάστευσης.

γ. Οι διαδικασίες πιστοποίησης ποιότητας με αγοραία και εξωακαδημαϊκά κριτήρια θα οδηγήσουν σε μαρασμό τη βασική έρευνα και σε διάλυση τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Αλήθεια, με ποιους δείκτες της αγοράς αξιολογείται η αριστοτελική, η καντιανή, η νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία; Είναι χαρακτηριστικό ότι η έρευνα, σύμφυτη με τη λειτουργία κάθε πανεπιστημίου, εμφανίζεται στο κείμενο του νομοσχεδίου μία μόνο φορά, στις αρμοδιότητες της λεγόμενης «Συγκλήτου».

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές μεταρρυθμίσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Έχει γίνει, όμως, το σχολείο πιο ενδιαφέρον στα παιδιά; Έπαψαν τα παιδιά μας μέσα στη νύχτα, με τσάντες γεμάτες βιβλία, να τρέχουν στα φροντιστήρια; Ελαττώθηκαν οι ψυχικές συνέπειες του χαμένου παιχνιδιού και της παιδικότητας; Απέκτησαν περισσότερη όρεξη οι δάσκαλοι, που εγκατέλειψαν την προσπάθεια αναγωγής του επαγγέλματός τους σε λειτούργημα; Βελτιώθηκαν τα κακογραμμένα βιβλία και σταμάτησε η μαθητική διαρροή; Μειώθηκε η ζήτηση των ιδιωτικών σχολείων; Θα μειωθούν τώρα τα φροντιστήρια; Θα μειωθούν οι επιτυχόντες που δίδουν λευκή κόλλα; Θα γίνουν τα πανεπιστήμια παγκόσμια κέντρα διαφωτισμού και έρευνας, που θα προσελκύουν φοιτητές από το εξωτερικό για το υψηλό επίπεδο επιστημονικής κατάρτισης και θα φιλοξενούν επιστημονικά συνέδρια απ’ όλο τον κόσμο; Θα διατηρήσουν την ειδοποιό διαφορά τους από άλλα ιδρύματα επαγγελματικής κατάρτισης, δηλαδή της παραγωγής των δυνάμεων αμφισβήτησης και κοινωνικής προόδου; Θα εκπληρούν την οφειλή τους στην κοινωνία, δηλαδή τη διαρκή κοινωνική κριτική, το σεβασμό των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών, την προστασία του περιβάλλοντος;

Δυστυχώς, η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητική. Όλες οι μέχρι σήμερα μεταρρυθμίσεις, από το 1981, είχαν ελάχιστα αποτελέσματα, διότι αναφέρονται στις διαδικασίες της παιδείας και όχι στο περιεχόμενό της. Ξανά και σήμερα έχουμε σειρά διαρθρωτικών αλλαγών, κάποιες από τις οποίες είναι σωστές και χρήσιμες, όμως ασήμαντες ως προς το αποτέλεσμά τους στην παιδεία, ώστε να μην αποτελούν μεταρρύθμιση.

Συνολικά, η διαδικασία ακολούθησε μια «μνημονιακή λογική έκτακτης ανάγκης», στο όνομα της οποίας όλα επιτρέπονται. Στο συγκεκριμένο πεδίο, αυτό σημαίνει την πολιτική και πνευματική «θανάτωση» των Ελλήνων ακαδημαϊκών, με την υποταγή τους σε κάποια ξένα ακαδημαϊκά πρότυπα, που είναι, δήθεν, αναγκαστικά καλύτερα των δικών μας. 

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 15/9/11

 

ΠΗΓΗ

 

 

Write a comment

Comments: 0