Χαμηλές πτήσεις (topontiki.gr)

Γράφει η Σίσσυ Παπαδάκη

Άνοδος στις πανεπιστημιακές σχολές των μεγάλων πόλεων και κυρίως της Αθήνας, όπου κατοικούν πολλοί υποψήφιοι φοιτητές. Άνοδος σε στρατιωτικές, αστυνομικές και άλλες σχολές, οι οποίες συνδέονται με όσο το δυνατόν πιο άμεση επαγγελματική αποκατάσταση (λέμε τώρα)....

Αυτά τα δύο ήταν τα βασικά κριτήρια με τα οποία επέλεξαν σχολές όσοι συμμετείχαν φέτος στις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί και κατανοητοί. Από την άλλη, όμως; Δεκαεπτάχρονα και δεκαοκτάχρονα που συμπλήρωσαν το μηχανογραφικό με τον πιο συντηρητικό τρόπο. Κλίσεις, επιθυμίες, ταλέντα, όνειρα μοιάζουν να μην πολυχώρεσαν σε αυτό το μηχανογραφικό. Να μην χωράνε γενικότερα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, που δεν καλλιεργεί ούτε ενδιαφέρεται για τίποτε από τα παραπάνω. Ακόμα και η διάθεση να «απογαλακτισθούν» αυτά τα παιδιά, να ανεξαρτητοποιηθούν, να φύγουν από το οικογενειακό περιβάλλον, να μάθουν να στηρίζονται στα πόδια τους και να αναλάβουν ευθύνες, καταπνίγεται. Μέσα στα τόσα υπαρκτά και αναμφισβήτητα προβλήματα μεγαλώνουμε μια γενιά αναγκασμένη να παραμείνει για καιρό μέσα στην, όχι πια τόσο άνετη ούτε ασφαλή, οικογενειακή φωλιά. Μια γενιά με κομμένα τα φτερά. Πέρα από το άδικο η απορία: Πόσο ψηλά, άραγε, μπορεί να πετάξει αυτή η γενιά;

 

ΠΗΓΗ

 

Write a comment

Comments: 0