Ο ολύμπιος υπερυπουργός ΠΘΑΠ και οι σπονδές της ΣΠΟΔΕΠ (unfollow.gr)

Όταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι επινοούσαν τον μύθο για τη γέννηση της θεάς της σοφίας, δεν ήταν ασφαλώς σε θέση να φανταστούν ότι μερικές χιλιετίες αργότερα τη θέση του Δία θα τη διεκδικούσε ένας καθηγητής πανεπιστημίου τοποθετημένος στην ηγεσία ενός πολυϋπουργείου από έναν πρωθυπουργό σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τα θεία. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, από του οποίου τη μνημονιοτραφή κεφαλή οσονούπω θα ξεπηδήσει πάνοπλη η «Αθηνά», όπως ονομάζεται το προκρούστειο σχέδιο για τη χωροταξική αποδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ως σύγχρονος Ζευς αγοραίος, θα εξαναγκάσει τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα να θυσιάσουν αυτό που ο πολυτεχνίτης  ειδικός γραμματέας της αλήστου μνήμης Διαμαντοπούλου θεωρούσε περιττό λίπος πρόσφορο για καύση: τμήματα και σχολές, δηλαδή επιστήμες και ανθρώπους που τις θεραπεύουν, είτε ως διδάσκοντες και ερευνητές είτε ως φοιτητές....

της Έφης Ζαρατούστρα

Τα μέχρι τώρα επιτεύγματα του υπουργού (μεταξύ-άλλων-και) Παιδείας πιστοποιούν τη στράτευσή του στον κοινό σκοπό όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων: διαρκής συρρίκνωση των προϋπολογισμών των ΑΕΙ μέχρι του σημείου να μην αρκούν ούτε για την κάλυψη των λειτουργικών τους εξόδων, συνεχής αποψίλωση του μόνιμου ή επί συμβάσει διδακτικού και διοικητικού προσωπικού τους καθώς και των δαπανών για τη σίτιση και τη στέγαση των φοιτητών που ολοένα αυξάνονται (βλ. στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ), μισθολογικός στραγγαλισμός των πανεπιστημιακών λειτουργών, αναγνώριση των πιστοποιητικών που χορηγούν με το αζημίωτο τα παντός είδους αμφιβόλου ποιότητας ΙΕΚ, κολέγια και παραρτήματα, μέχρι και επαπειλούμενη επιμήκυνση του ορίου συνταξιοδότησης των πανεπιστημιακών στα 70 αλλά και (φορολογική)  ποινικοποίηση των πτυχίων...

Καθώς τον τίτλο του Ξένιου Διός τον έχει κατοχυρώσει έτερο στέλεχος της τρικομματικής κυβέρνησης, ο κ. Αρβανιτόπουλος μπορεί να διατηρεί την ολύμπια ψυχραιμία του απέναντι στο απειλητικό για τη χώρα φαινόμενο του brain drain, δηλαδή την εξαναγκαστική μετανάστευση του νέου επιστημονικού δυναμικού της. Έχει εξάλλου βάλει κι αυτός το χέρι του: παρά την επίσημη και ρητή διαβεβαίωσή του περί του αντιθέτου από τα έδρανα του Κοινοβουλίου, εξακολουθεί να αφήνει αδιόριστα 800 νέα μέλη Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού εκλεγμένα εδώ και τρία σχεδόν χρόνια. Ο ίδιος, βέβαια, ποιείται την νήσσαν με τον ισχυρισμό ότι την ευθύνη φέρουν οι επικεφαλής των υπουργείων Οικονομικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, οι οποίοι τάχατες κωφεύουν στις επανειλημμένες ικεσίες του για τη στελέχωση των πανεπιστημίων με το απαραίτητο για την εύρυθμη λειτουργία τους προσωπικό. Όμως η αλήθεια είναι ότι, ως αρμόδιος (μεταξύ-άλλων-και) για τον Αθλητισμό, έχει καταφέρει με κινήσεις αξιοζήλευτης δεξιοτεχνίας να κάνει τους αναξιοπαθούντες μπαλάκι.  Είναι εξάλλου αγαστή η συνεργασία του με τους εκλεκτούς καθηγητάς Στουρνάρα και Μανιτάκη. Αυτό αποδεικνύει άλλωστε και η ευκολία με την οποία επικυρώθηκαν τόσο η περαιτέρω μείωση του προϋπολογισμού για την Παιδεία, που αισίως άγγιξε το χαμηλότερο ιστορικά 2,75% του ΑΕΠ (ήτοι κατά 16% λιγότερο από το 2009), όσο και η καρατόμηση με συνοπτικές διαδικασίες, διά της διαγραφής εν μια νυκτί από τις μισθολογικές καταστάσεις, περίπου 150  διοικητικών υπαλλήλων Πανεπιστημίων. Μάλιστα, χρησμοί έλεγαν ότι ρίγη δέους και φθόνου κατακυρίευσαν τον κ. Αρβανιτόπουλο για την επινοητικότητα του πολυμήχανου συνταγματολόγου της κυβερνώσας-δια-πράξεων-νομοθετικού-περιεχομένου υπεύθυνης Αριστεράς, ο οποίος εξομοίωσε δημόσιους λειτουργούς και δημόσιους υπαλλήλους προκειμένου να πιάσει τους απαιτούμενους αριθμούς για τις «διαθεσιμότητες».

Ωστόσο, η ακαδημαϊκή τριάς που ξερογλείφεται για την εξουσία αντί να ξεροσταλιάζει με τους φοιτητές στα παγωμένα –ελλείψει θέρμανσης– αμφιθέατρα δεν μονοπωλεί το υψηλό αίσθημα ευθύνης για την εκποίηση του δημόσιου αγαθού της παιδείας. Από το αυτό αίσθημα εμφορείται και η ηγεσία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού, που τέσσερα χρόνια τώρα αγωνίζεται με απαραμείωτο ζήλο όχι για τα δικαιώματα του κλάδου ούτε για την προστασία της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά για τη μετονομασία της ΠΟΣΔΕΠ σε ΣΠΟΔΕΠ (Συνωμοσία Πασοκοδημαριτών Ολιγαρχών για τη Διάλυση του Ελληνικού Πανεπιστημίου). Και τι δεν έχει κάνει αυτή η ηγεσία! Σιγόνταρε την υπουργό της φωτοτυπίας στον επικήδειο του «πανεπιστημίου της μεταπολίτευσης», έριξε όση λάσπη μπορούσε στην πανεπιστημιακή κοινότητα και σήκωσε ψηλά το λάβαρο της «αριστείας» μαζί με τη νομενκλατούρα των κκ καθηγητών για τους οποίους η διδασκαλία και η έρευνα είναι –στην καλύτερη περίπτωση– αποτελεσματικά εργαλεία για τη διεύρυνση του κύκλου εργασιών του κύριου (και λίαν προσοδοφόρου) επαγγέλματός  τους. Κοντολογίς, ενάντια στις αποφάσεις της συντριπτικής πλειονότητας της πανεπιστημιακής κοινότητας, έβαλε κάτι παραπάνω από πλάτη ώστε να απαξιωθούν στη συνείδηση των πολιτών τα ΑΕΙ και να ανοίξει ο δρόμος για τον νόμο Αννούλας-Αδώνιδος, γνωστού και ως μνημόνιο για την παιδεία· κέρδισε έτσι μια θέση στο wikileaks, με (εύφημο) μνεία από τον ίδιο τον πρέσβη των ΗΠΑ.

Ένα από τα highlights της δράσης της αιέν προσκυνώΣας ηγεσίας ήταν η φθινοπωρινή λαμπαδηφορία που διοργάνωσε στο hotspot της πρωτεύουσας, την πλατεία Συντάγματος, όταν μαγειρεύονταν τα νέα ειδικά μισθολόγια. Και μπορεί μεν το δωρεάν κατανυκτικό happening να μην εκτιμήθηκε από τις τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού που πετσόκοψαν τους μισθούς των πανεπιστημιακών –τόσο, ώστε ένας πρωτοβάθμιος καθηγητής να λαμβάνει μετά από 25 χρόνια υπηρεσίας το αστρονομικό ποσό των 2000 ευρώ και ένας πρωτοδιόριστος λέκτορας μετά βίας 1000 ευρώ–, όμως οι πρόθυμοι παρέμειναν αταλάντευτα προσηλωμένοι στον στόχο τους να καταγραφούν από τους μελλοντικούς ιστορικούς ως πρότυπο του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Βρήκαν φιλόξενο βήμα σε καθημερινές εφημερίδες και MEGάλα κανάλια για να καταγγείλουν, με ύφος εφάμιλλο του αείμνηστου Δήμου Σταρένιου, φοιτητές και καθηγητές που αντιστέκονται στη μετατροπή των πανεπιστημίων σε επιχειρηματικά εκπαιδευτήρια. Ακόμα και στα άκρα της κρατικής τηλεόρασης έφτασε η αφεντιά τους για να πλέξει όχι τα μαλλιά της ηδυπαθούς δημοσιογράφου αλλά το εγκώμιο της νέας εποχής. Μιας εποχής όπου η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση θα αποτελεί και πάλι προνόμιο των ολίγων, οι αφιερωμένοι αποκλειστικά στο διδακτικό και ερευνητικό τους έργο καταρρακωμένοι πανεπιστημιακοί θα αδυνατούν να βιοποριστούν από αυτό, η παραγωγή νέας γνώσης θα εξαρτάται από τις βουλές της θεάς Αγοράς, τα ισχυρά  αναγνωρισμένα πτυχία θα μεταλλαχτούν σε αδύναμα πιστοποιητικά εκπαίδευσης κατακερματισμένων κύκλων σπουδών, ο επιστημονικός επαρχιωτισμός θα αναβιώνει ανοίγοντας τις θύρες υπό καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας στους εξ Εσπερίας ειδικούς, ενώ ο αυταρχισμός θα οργιάζει πάνω στα λείψανα της κριτικής σκέψης και του διαφωτισμού. Ίσως όμως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί, όπως σε ολόκληρη την κοινωνία, οι πόλοι αντίστασης δεν λείπουν από την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

 

 

ΠΗΓΗ

 

 

Write a comment

Comments: 0