Wed

30

Jan

2013

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΣΔΕΠ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ (iskra.gr)

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΩΤΗΡΗ*

Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στην ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, σίγουρα όμως όχι έλλειψη ειλικρίνειας. Σε αντίθεση με άλλες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όπου ο κυνισμός και η διαπλοκή με την εξουσία συνήθως καλύπτονταν πίσω από μια υποκριτική παράθεση κλασικών συνδικαλιστικών διεκδικήσεων, η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ επίμονα και συστηματικά πρόβαλε καιαναπαρήγαγε τον κυρίαρχο λόγο για την εκπαίδευση και ανοιχτά υποστήριξε τις πιο επιθετικές και αυταρχικές κυβερνητικές επιλογές....

Αρκεί να αναλογιστούμε ότι στη διετία που πέρασε από το τελευταίο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ, στο οποίο κυριάρχησε η συμμαχία ανάμεσα στους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και των Ιατρικών Σχολών, το ελληνικό πανεπιστήμιο βρέθηκε κυριολεκτικά στο στόχαστρο. Οι προϋπολογισμοί των πανεπιστημίων υπέστησαν δραματική μείωση, όπως και οι πιστώσεις για συμβασιούχους διδάσκοντες με βάση το ΠΔ 407/80, ενώ το πρόβλημα της αδιοριστίας των εκλεγμένων και αδιόριστων μελών ΔΕΠ, ΕΤΕΠ και ΕΕΔΙΠ διογκώθηκε. Επιπλέον, τα μέλη ΔΕΠ υπέστησαν σημαντικές μειώσεις μισθών, με την ομοσπονδία να μην υψώνει ουσιαστικά καμιά αντίδραση. Άλλωστε, σε όλη την προηγούμενη περίοδο που άλλοι κλάδοι ξεσηκώνονταν ενάντια στις μισθολογικές μειώσεις και απολύσεις, η ΠΟΣΔΕΠ κράτηε από αδιάφορη έως εχθρική στάση απέναντι στις κινητοποιήσεις τους.
Την ίδια στιγμή ξεδιπλώθηκε η πιο μεγάλη προσπάθεια να αναιρεθούν τα όποια στοιχεία δημοκρατίας, αυτοδιοίκησης, συμμετοχής, ακαδημαϊκότητας είχαν απομείνει. Οι δύο νόμοι 4009/11 και 4076/12 αποτελούν την πιο φιλόδοξη προσπάθεια να εμπεδωθεί η λογική μιας αυταρχικής, ολιγαρχικής, επιχειρηματικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Απέναντι σε όλα αυτά η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ όχι μόνο δεν ύψωσε καμιά αντίσταση αλλά ανοιχτά υποστήριξε τις «μεταρρυθμίσεις» λειτουργώντας ως σύμβουλος της κυβέρνησης. Το ίδιο έγινε και με το περιβόητο «Σχέδιο Αθηνά» όπου η ομοσπονδία έχει ανοιχτά στηρίξει τις κυβερνητικές θέσεις για μια δραματική συρρίκνωση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Σήμερα, η ΠΟΣΔΕΠ σιωπά ουσιαστικά απέναντι στο νομοθετικό πραξικόπημα που επιτρέπει στα ιδιωτικά κολλέγια και παραρτήματα, παραβιάζοντας το άρθρο 16 του Συντάγματος, να χορηγούν ακόμη και διδακτορικά διπλώματα.

 

Το καθεστωτικό πρόσωπο της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ φάνηκε με τον καλύτερο τρόπο στη στάση της απέναντι στις κινητοποιήσεις του κλάδου. Ιδίως απέναντι στις κινητοποιήσεις φοιτητών και εργαζομένων ενάντια στα ολιγαρχικά «Συμβούλια Ιδρύματος», η ΠΟΣΔΕΠ και το προεδρείο της συμπεριφέρθηκε ως αυτόκλητος εισαγγελέας, ενίοτε δε και καταδότης, αναπαράγοντας την προπαγάνδα περί «βίας» και καλώντας ουσιαστικά στην ποινικοποίηση των συλλογικών κινητοποιήσεων. Χαιρέτησε ουσιαστικά την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, δεν βρέθηκε ποτέ στο πλευρό των φοιτητών και ούτε μία φορά δεν καταδίκασε τον διογκούμενο κρατικό αυταρχισμό.
Γίνεται σαφές ότι η ΠΟΣΔΕΠ σήμερα εκπροσωπεί πολύ συγκεκριμένα κομμάτια πανεπιστημιακών. Εκπροσωπεί εκείνους τους πανεπιστημιακούς που χρησιμοποιούν την ακαδημαϊκή ιδιότητα για να διευκολύνουν το επί της ουσίας ιδιωτικό ή / και επιχειρηματικό έργο που ασκούν, εκείνους τους συναδέλφους που ενίοτε δεν γνωρίζουν καν ποιος είναι ο ακριβής μισθός τους, εφόσον αυτός είναι υποδεέστερος π.χ. των αμοιβών τους για παροχή ιατρικών υπηρεσιών. Εκπροσωπεί εκείνους τους πανεπιστημιακούς που με περισσή ευκολία αναλαμβάνουν το ρόλο του προπαγανδιστή των εκάστοτε κυβερνητικών πολιτικών. Εκπροσωπεί όλο εκείνο το ιδιότυπο ακαδημαϊκό – πολιτικό σύμπλεγμα που ανακυκλώνεται σε στελεχιακές θέσεις στα Υπουργεία ή τις Διοικήσεις των Τραπεζών.
Αυτό το κομμάτι πανεπιστημιακών που εκπροσωπεί η ΠΟΣΔΕΠ είναι υπαρκτό μέσα στο πανεπιστήμιο. Όπως, υπαρκτή και δεδομένη είναι και η ικανότητά του να συγκροτεί δεσμούς εκπροσώπησης μέσα στο πανεπιστήμιο, δεδομένης και της σημασίας που έχουν οι ιεραρχικές σχέσεις μέσα στον ακαδημαϊκό χώρο.
Όμως, το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν τελειώνει σε αυτή την κατηγορία πανεπιστημιακών. Υπάρχουν και όλες και όλοι οι υπόλοιποι. Αυτές και αυτοί που ζουν από τη δουλειά τους. Που αγωνίζονται μέσα σε ολοένα και πιο αντίξοες συνθήκες να παράγουν εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο. Που δεν θέλουν να δουν χρόνια δουλειάς να αναιρούνται από τις συγχωνεύσεις / καταργήσεις. Που στους φοιτητές βλέπουν συναδέλφους και συναγωνιστές και όχι ανάγωγους εκπαιδευομένους. Που θέλουν δημόσια και πραγματικά δωρεάν παιδεία και όχι μια εναγώνια αναζήτηση χορηγών και χρηματοδοτήσεων. Που έδειξαν με διάφορους τρόπους, άλλοτε ηχηρούς και άλλοτε σιωπηρούς, και από πολύ διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, την αντίθεσή τους στη μετάλλαξη του δημόσιου πανεπιστημίου.
Στην πορεία προς το Συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ θα φανεί ποιος από τους δύο κόσμους του ελληνικού πανεπιστημίου θα χρωματίσει τις εξελίξεις στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση του κλάδου: ο κόσμος που αγωνιά και αγωνίζεται ή ο κόσμος που σπεύδει κυνικά να συμμαχήσει με την πολιτική και κοινωνική εξουσία. Η αναζήτηση δρόμων συλλογικότητας αντίστασης, η αλληλεγγύη και ενότητα με όλα τα κομμάτια της πανεπιστημιακής κοινότητας, η επανασύνδεση με τις αγωνιστικές παραδόσεις του πανεπιστημιακού κινήματος, η συλλογική επεξεργασία του δικού μας οράματος για τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, εκεί είναι που θα κριθεί το μέλλον του ελληνικού πανεπιστημίου. Εντός αλλά – και κυρίως... - εκτός του Συνεδρίου της ΠΟΣΔΕΠ.

 

ΠΗΓΗ: aristerovima.gr

 

 

ΠΗΓΗ

Write a comment

Comments: 0